4 KRZEPIĄCE WIESZCZBY WIELKICH

„4. KRZEPIĄCE WIESZCZBY WIELKICH NARODOWYCH WIESZCZÓW
NATCHNIENIA PAPIEŻA Z WIZJI NARODOWYCH WIESZCZÓW
jf ultura polska jest dobrem wspólnym narodu. Kultura polska jest v dobrem, na którym opiera się życie duchowe Polaków. Ona wyodrębnia nas jako naród. Ona stanowi o nas przez cały ciąg dziejów. Stanowi bardziej niż siła materialna. Bardziej niż granice polityczne (...) W dzie
jach kultury polskiej odzwierciedla się dusza narodu. Żyją w niej jego dzieje. Jest ona nieustanną szkolą rzetelnego patriotyzmu". Te słowa wypowiedział polski papież Jan Paweł n. On także mówiąc o kulturze jako duszy narodu stwierdzał, że nie można jej zniszczyć, bo zawsze się odrodzi, ona jest nieustającą wiosną i nadzieją Polaków, ona też sprawiła, że naród pozostał sobą w okresie zaborów, pozostawał duchowo niepodległy.
Wielkimi „głosami" o tej narodowej duszy Polaków mówili w XIX i XX wieku przede wszystkim nasi sławni wieszcze, poeci. Mimo, że w swych natchnionych wizjach poetyckich wynurzeń nie przytaczali szczegółowych dat to wszakże prorokowali jednoznacznie odrodzenie, zmartwychwstanie Polski, a także przyszłą jej chwałę. I nie ulega wątpliwości, że dotąd przynajmniej w części ich wizje się spełniły. Co więcej, sądzić można, że ich proroctwa i wizje ciągle w jakiś sposób drążą „duszę narodową", ją kształtują. A o tym, że tak jest znowu najlepiej może świadczyć przykład wielkiego Polaka Jana Pawła II. W trakcie swej pielgrzymki do Polski w Gnieźnie Papież powiedział do młodzieży, że swoją promocję zawdzięcza od początku polskiej kulturze, polskiej literaturze, muzyce, plastyce, teatrowi polskiej historii, polskim tradycjom chrześcijańskim, polskim szkołom i uniwersytetom. Papież wyznał też, że ze studiów polonistycznych zapamiętał do dziś między innymi słowa z „Wyzwolenia" Wyspiańskiego „IPolskę daj nam żywą, daj,daj im poczucie siły i Polskę daj nam żywą, aby słowa się spełniły nad ziemią szczęśliwą". W swych wypowiedziach o kulturze, historii narodu polskiego, także budowie jego przyszłości Papież sięga też do myśli wielkich romantycznych wieszczów Mickiewicza, Słowackiego, a zwłaszcza Norwida. Dostarczają one mu kolejnych natchnień.“(16)