Antagonizm jonów-J Loeb

„Antagonizm jonów
J. Loeb (1902, 1904) zauważył, że pojedyncze sole nawet w małych stężeniach wywierają szkodliwy wpływ na żywe organizmy roślinne i zwierzęce. Dodanie innych soli likwi
pełne wyjaśnienie zjawislca, gdyż nie tylko wapń, ale również i sód działa antagonistycznie w stosunku do potasu. Istnieje również zjawisko antagonizmu między kationami dwuwartościowymi (Ca2+ i Mg2+), a także między anionami. Całe zjawisko jest skomplikowane i nie należy go zbytnio upraszczać.
Różne kationy pełnią odpowiednie funkcje w protoplaście i na jego powierzchni — w plazmalemmie. W roztworze pojedynczej soli, na przykład potasowej lub sodowej, są one wypierane przez nadmiar jonów K+ lub Na+. Niewątpliwie zjawisko takie nie jest dla metabolizmu komórki korzystne, ale fakt, że bardzo mała ilość jonów Ca2+ wystarcza do złagodzenia szkodliwego wpływu jonów K+ wskazuje na subtelny charakter zjawiska. Być może chodzi tu o procesy enzymatyczne zachodzące na powierzchni protoplastu, w których jony wapniowe pełnią funkcję aktywatorów.
Antagonizm jonów jest, jak powiedzieliśmy, zjawiskiem skomplikowanym, który w glebie nie ma może większego znaczenia, ale w kulturach wodnych może być przyczyną niepowodzenia doświadczeń. Należy więc zawsze z nim się liczyć.“(11)