Taverney nic nie odpowiedział wzruszył

„Taverney nic nie odpowiedział, wzruszył tylko ramionami I zamyślił się. Richelieu wbił w niego bezlitosny wzrok Inkwizytora.
— Aha, odgaduję, co powiedziałbyś, gdybyś wyjawił swoje myśli — mówił dalej stary marszałek przysuwając Bwoje krzesło do krzesła barona. — Powiedziałbyś, że król przywykł do złego towarzystwa, że się łajdaczy, jak mówią w Porcherons, że zatem nie będzie miał czystych uczuć wobcc tej wstydliwej, szlachetnej dziewczyny, że nie będzie KWużul na powaby jej cnoty, na jej przymioty, bo on lubi ».!wwla swawolne, spojrzenia lubieżne i mowę gryzetki.
— Wielkim jesteś człowiekiem, książę.
— No, dlaczegóż to
— Bo odgadłeś to trafnie — rzekł Taverney.
—1 dlatego tym łatwiej przyznasz, baronie — ciągnął lik belieu — że czas już najwyższy, aby nasz pan nie zmu»,al ras, szlachty, parów i towarzyszy króia francuskiego, do całowania ręki nędznej i podłej nierządnicy, że czas już, aby wrócił do naszej sfery, żeby nie zamieniał pani Chalcauroux, która była margrabiną, i to taką, że mogłaby zostać księżną, na panią Pompadour, córkę i żonę oberżysty, potem pani Pompadour na panią Dubarry, którą nazywają całkiem po prostu Joasią, by wreszcie tę ostatnią zamienić na jakąś kucharkę czy wręcz chłopkę. To nas poniża, baronie, nas, co mamy koronę w herbie, uchylać głowy przed taką hołotą.“(8)